45 . در فارسنامهء ناصرى ، آمده است : « . . . در كتاب مزارات شيراز نوشته است كه گفته‌اند شيخ عبد الله علمدار از امرا بود ؛ در عهد محمّد بن يوسف ثقفى ، والى فارس ؛ به مصلحتى به شيراز آمد و وفات يافت و قبرش نزديكى دروازه استخر است . . . » ( فارسنامهء ناصرى امير كبير ، ص 1200 ؛ هزار مزار ، دكتر نورانى وصال ، ص 102 ) 46 . « در كتاب مزارات شيراز نوشته است : سيّدهء حسينيّه ، امّ عبد اللّه ، قبرش به تنهايى نزديك دروازه بيضاى شيراز است و بعد از چند سال از وفات آن سيّده ، زنى مستحق به رجم بود ؛ به طيب‌خاطر ، توبه از معاصى نموده ، به رغبت تمام راضى به حكم شرع مطهّر گشته ؛ او را رجم نموده ، در جوار اين سيّدهء بزرگوار ، مدفون گرديد . پس جماعتى از فقرا ، بركتى در اين موضع يافته ، مجاورت نمودند . پس اهل خير ، گنبد و عمارتى بر آن ساختند . . . » ( فارسنامهء ناصرى ، امير كبير ، ص 1192 ) امّا در كتاب هزار مزار ، روايت با اندكى تفاوت ، چنين است : سيّده ، مادر عبد اللّه يعنى بىبى دختران . . . شنيدم از پدر خود كه قبر مبارك او تنها بود ، در باغچهء بزرگ . اتّفاقا ، ناگاه زنى سنگسار گشت به حكم شرع و نمرد ؛ پس توبت كرد يا آنكه صاحب شرع او را توبت داد ؛ پس بمرد و او را به نزد آن سيّده بنهادند . بعد از چند روز ، فقيرهء صالحه‌اى در آنجا پيدا شد . . . حظيره‌اى بساخت . . . چون وفاتش نزديك رسيد ، وصيّت كرد كه مرا نزديك ايشان دفن كنيد . بعد از آن مزارى گشت و نورها از آن مىدميد . . . پس حضرت خاتون قتلغ بيگ چنگيزى - زن امير مبارز الدّين محمّد بن مظفّر - اين گنبد بر سر ايشان بساخت و مدرسه‌اى بنا كرد . و مىگويند دعا در آنجا مستجاب است . . . ( ص 154 و 155 ) 47 . روايت ميرزا حسن فسائى در فارسنامهء ناصرى آن است كه بقعهء خاتون قيامت و بقعهء سيّده ام كلثوم ، دو جاست . او دربارهء بقعهء خاتون قيامت مىنويسد : « . . . در خارج حصار شيراز نزديك دروازهء قصّابخانه . . . افتاده است . . . »